Nire istorioa errefuxiatuen kanpamentu batean hasi zen. Baina ez dut nahi jaio nintzen tokiagatik gogoratzea, baizik eta pertsonekin eta ateak ireki zizkidan gizartearekin hartu nuen konpromisoagatik. Izan ere, elkartasunak ez du soilik elkartasuna jasotzen duenaren bizitza aldatzen. Praktikatzea erabakitzen duenarena ere betiko eraldatzen du.
Saguia
Ez nuen aukeratu errefuxiatuen kanpamentu batean jaiotzea, baina han hasitako istorioarekin zer egin aukeratu ahal izan dut.
Tindufeko kanpamendu sahararretan hazi nintzen, non eskasia eguneroko bizitzaren parte den. Han ikasi nuen duintasuna ez dela baliabideen araberakoa, baizik eta pertsonek elkarri laguntzeko duten gaitasunaren araberakoa. Hori izan zen nire lehen boluntariotza eskola, nahiz eta orduan oraindik ez nuen hitz hori ezagutzen.
Geroago kazetaritza ikasi nuen, herri ahaztuek beren historia kontatu behar dutela ulertu nuelako. Ahotsa eman nahi nien krisi bat gertatzen zenean titularretan beti agertu zirenei.
2019an Saguia Club sortu nuen, haur errefuxiatuentzako kirol eta hezkuntza proiektua zen. Oso gutxirekin hasi ginen: baloi batekin eta ilusio handiarekin. Futbola kirola baino askoz gehiago zela ikasi genuen; hezteko, konfiantza sortzeko eta errespetua, talde-lana eta bizikidetza bezalako balioak irakasteko tresna bat zen.
Saharar haurren selekzioak Donosti Cup txapelketan parte hartzea izan zen bide honetako unerik zirraragarrienetako bat. Ez ziren ume batzuk bakarrik futbolean jolasteko; ordura arte eskuraezina zirudien mundu bat aurkitzeko ilusioarekin joan ziren.
Bizkaira iritsi nintzenean etapa berri bat ireki zitzaidan. CEAR Euskadiri esker, laguntza aurkitu nuen, baina baita gizartean aktiboki inplikatzeko aukera ere. Gaur egun, Errefuxiatuen Batzordeko (CPR) kide naiz. Gune horretan, errefuxiatuok ere parte hartzen dugu, eta politikak eta bizikidetza hobetzen laguntzen dugu, gure esperientziatik abiatuta.
Beste familia bat ere aurkitu nuen Athletic Club Fundazioan. Euskadira iritsi nintzenetik jaso ditudan aukera guztien artean, familia handi horretako kide izatea izan da berezienetako eta eraldatzaileenetako bat. Han jakin nuen boluntariotza ez dela soilik laguntzea, baizik eta komunitatea eraikitzea eta konfiantza sortzea.
San Mameseko partida bakoitzean, desgaitasuna duten pertsonei laguntzen diet, eta laguntza eta orientazioa eskaintzen diet, futbolaz baldintza berdinetan goza dezaten. Estadiora iristen diren bisitariei ere ongietorria eta laguntza ematen diet. Boluntario-txalekoa janzten dudan bakoitzean, zerbitzu bat emateaz gain, gizarteak emandako guztiaren zati bat berriz gizarteari itzultzen ari naizela sentitzen dut.
Eta, aldi berean, partidak hurbil-hurbiletik gozatzeko pribilegioa dut. Askorentzat normala dirudi, baina niretzat oso esanahi sakona du. Gaur San Mamesen ikusten ditut txikitan errefuxiatuen kanpamentuetan irrati edo telebista bidez bakarrik ezagutzen nituen taldeak. Inoiz ez nuen imajinatu egunen batean han egongo nintzenik, ez bakarrik ikusle gisa, baizik eta boluntario gisa, besteen zerbitzura.
Batzuetan, estadioan nagoen bitartean, nire oroimenak atzera bidaiatzen du. Saharako kanpamentuetan Saguia Clubeko haurrekin eraiki genuen hareazko zelaia gogoratzen dut, pneumatiko zaharrez eta material birziklatuz egindako porteriak, eta haur haiek baliabide faltari jaramonik egin gabe zelako ilusioarekin jolasten zuten. Orduan ulertzen dut irudi haien eta nire egungo errealitatearen artean dagoen distantzia izugarria.
Gehien hunkitu ninduen momentuetako bat Palestinaren eta Euskal Herriko Selekzioaren arteko partidu solidarioan boluntario bezala parte hartzea izan zen. Ekitaldi hura antolatzen laguntzen nuen bitartean, bizitza inoiz imajinatzen ez dugun moduan alda daitekeela pentsatu nuen. Errefuxiatuen kanpamentu batean hazi zen haur bat, hondarra eta material birziklatuak zituen futbol-zelai bat eraikitzen lagundu zuena, orain Europako estadiorik esanguratsuenetako batean laguntzen ari zen.
Hori guztia ez zen posible izango Athletic Club Fundazioa osatzen duten pertsonak gabe. Haiek ez zidaten boluntariotza egiteko aukera bakarrik eskaini; konfiantza, errespetua eta komunitate baten parte sentitzeko aukera eskaini zidaten. Ulertarazi zidaten benetako inklusioa norbaitek nondik zatozen galdetzeari utzi eta eman dezakezunaz fidatzen hasten denean hasten dela.
Boluntariotzako jardunaldi bakoitzak erakutsi dit laguntzea ez dela soilik ematea; ikastea, entzutea eta loturak sortzea ere bada. Beti esaten dut boluntariotza bitamina bat dela, itxaropena elikatzen duelako, pertsonen arteko konfiantza indartzen duelako eta denok zerbait emateko dugula gogorarazten digulako. Maizegi hitz egiten da errefuxiatuei buruz, laguntza besterik behar ez bagenu bezala. Nik jakin dut eskaini ere egin ahal dugula. Inklusioa ez da amaitzen norbaitek bizitzeko leku bat aurkitzen duenean. Pertsona horrek parte hartzeko, erantzukizunak bere gain hartzeko eta guztien ongizatean laguntzeko aukera duenean hasten da.
Gaur egun, hainbat gizarte-ekimenekin kolaboratzen jarraitzen dut, benetan sinesten baitut jatorriagatik bakarrik inor definitzen ez den gizarte batean. Denok sentitu behar dugu leku batekoak garela eta toki horrek gu ere hartzen gaituela kontuan.
Nire istorioa errefuxiatuen kanpamentu batean hasi zen. Baina ez dut nahi jaio nintzen tokiagatik gogoratzea, baizik eta pertsonekin eta ateak ireki zizkidan gizartearekin hartu nuen konpromisoagatik. Izan ere, elkartasunak ez du soilik elkartasuna jasotzen duenaren bizitza aldatzen. Praktikatzea erabakitzen duenarena ere betiko eraldatzen du.